Menu

ÉCOLE DE PARIS I ART DECO. MIĘDZYNARODOWA WYSTAWA SZTUKI DEKORACYJNEJ I WZORNICTWA

ÉCOLE DE PARIS I ART DECO.

MIĘDZYNARODOWA WYSTAWA SZTUKI DEKORACYJNEJ I WZORNICTWA

 z cyklu

PARYŻ NOWOCZESNY 1905-1925

wykład online 10 kwietnia 2024 ( środa)  godz.20.00

opowiada KATARZYNA WESOŁOWSKA-EISL

Historyczka sztuki, edukatorka muzealna. Długoletnia zastępczyni kierownika Działu Edukacji Muzeum Narodowego w Warszawie. Autorka programów edukacyjnych do wystaw czasowych i stałych muzeum. Prowadziła cykle autorskie wykładów z historii sztuki w licznych instytucjach kulturalnych. Jej pasją jest zwiedzanie miast i muzeów, poznawanie nowych kultur oraz popularyzacja sztuki poprzez wykłady i warsztaty.

 

Fot. Solange Photography

 

 

 

Nie jest łatwo zdefiniować i opisać znaczenie terminu École de Paris.

Można go równie dobrze użyć do opisania kubistycznych płócien namalowanych przez Pabla Picassa na Montmartrze jak i do opisania niefiguratywnego malarstwa Alfreda Manessiera w latach pięćdziesiątych.

Termin „szkoła paryska” w rzeczywistości odnosi się do wielu artystów i wielu czasów, zarówno w latach otaczających pierwszą, jak i drugą wojnę światową.

Po raz pierwszy użyte przez krytyka André Warnoda (1885-1960) w czasopiśmie Comedia w 1925 roku, wyrażenie „Szkoła Paryska” odnosiło się do fali zagranicznych artystów, którzy przybyli, aby uczestniczyć w życiu intelektualnym Paryża w pierwszych dwóch dekadach XX wieku. W tym czasie stolica Francji była wiodącym światowym centrum kulturalnym i intelektualnym, w dużej mierze dzięki Wystawom Powszechnym, które uczyniły go „Miastem Światła”. Wielu zagranicznych artystów przybyło tu w poszukiwaniu ducha wolności. Byli wśród nich nie tylko malarze i rzeźbiarze, ale także poeci, muzycy, fotografowie, powieściopisarze i tancerze. W ten sposób wyrażenie „Szkoła Paryska” może być szeroko stosowane do tych, którzy postanowili napisać historię nowoczesności na początku XX wieku.

Tamara de Lempicka, Muzykantka, 1929, kolekcja prywatna

W dziedzinie twórczości malarskiej Pablo Picasso (1881-1973) jest uznawany za emblematyczną postać pierwszej szkoły paryskiej, do której zaliczyć możemy wielu innych zagranicznych artystów, którzy żyli w tej samej atmosferze bohemy Paryża na początku XX wieku: Włoch Amedeo Modigliani (1884-1920), Holender Kees Van Dongen (1877-1968), Białorusin Chaïm Soutine (1893-1943), Rosjanin Marc Chagall (1887-1985) i Polak Moïse Kisling (1891-1953). Dołączyli do nich Japończyk Léonard Foujita (1886-1968), Bułgar Jules Pascin (1885-1930) i wielu rzeźbiarzy, takich jak Ukrainka Chana Orloff (1888-1968) i Litwin Jacques Lipchitz (1891-1973). Fotografowie tacy jak Amerykanin Man Ray (1890-1976) i Węgier André Kertész (1894-1985) również byli godnymi przedstawicielami Szkoły Paryskiej. Wielu z nich było żydowskimi imigrantami z Europy Wschodniej. Jako dowód ich przywiązania do kultury francuskiej, artyści ci zazwyczaj przyjmowali francuską formę swojego imienia lub nazwiska.

Po 1945 roku termin ten został zachowany na określenie prawie wszystkich artystów na paryskiej scenie artystycznej, którzy byli zaangażowani w nowoczesność, między ekspresją figuratywną i abstrakcyjną, przede wszystkim w opozycji do tak zwanej Szkoły Nowojorskiej.

KUP BILET

 

 

  • Dzieje się ….

  • Kategorie

  • Archiwa

  • Zapisz się do naszego newsletter

    Wiadomości bezpośrednio na Twoją skrzynkę!