TROPEM ŚWIĘTYCH Z PRZYDROŻNYCH KAPLICZEK
TROPEM ŚWIĘTYCH Z PRZYDROŻNYCH [...]
cykl 3 wykładów online 15-29 września 2026
WTORKI GODZ. 20.00
dla posiadaczy karnetów udostępniamy nagrania wykładów na 15 dni po zakończeniu cyklu

Przemysław Głowacki jest historykiem sztuki, który od wielu lat zajmuje się popularyzacją wiedzy o sztuce. Jest nauczycielem, wykładowcą akademickim oraz edukatorem muzealnym. Wiele lat pracował w Muzeum Narodowym w Warszawie, gdzie pełnił obowiązki zastępcy kierownika Działu Edukacji. Jest jednym z pomysłodawców oraz organizatorów projektu Wyprawy ze Sztuką. Był jednym z założycieli Forum Edukatorów Muzealnych oraz współinicjatorem polskiej edycji międzynarodowej akcji społecznej Dzień Wolnej Sztuki. Jest członkiem Międzynarodowego Komitetu Muzeów (ICOM). W 2007 roku otrzymał odznakę „Zasłużony dla kultury polskiej”. Prowadzi portal o sztuce, muzeach i wystawach artdone.pl.

Impresjonizm to powszechnie znany nurt w sztuce. Szkicowa technika malarska oraz jasna, świetlista kolorystyka obrazów przyczyniają się do jego nieustającej popularności. Nie ulega też wątpliwości jego kluczowa rola w zmianach artystycznych w końcu XIX wieku. Rzadko pamiętamy z jak dużym oporem spotkał się początkowo ten kierunek i jak długo trwał proces jego akceptacji. Kluczową postacią był Paul Durand-Ruel, marszand, który bardzo szybko zainteresował się grupą młodych malarzy rozpoczynających kariery w latach 60. XIX wieku. Na szerokie zainteresowanie ich dziełami, szczególnie we Francji, trzeba było czekać kolejne 20 lat. Nowatorskie metody promocji Paula Durand-Ruela przyczyniły się nie tylko do sukcesu impresjonizmu, ale też rozbiły skostniałe mechanizmy dotychczasowego świata sztuki w czasach Belle Époque.



Przełom XIX i XX wieku to okres zasadniczych zmian nie tylko w sztuce, ale też systemie jej funkcjonowania. Na arenę wkraczają indywidualni marszandzi i właściciele galerii, którzy promują nowe prądy artystyczne. To oni odgrywają zasadniczą rolę w upowszechnianiu tendencji płynących z Paryża. W Niemczech wyjątkową postacią w tym obszarze był Paul Cassirer. Przyczynił się do spopularyzowania malarstwa impresjonistów, Vincenta van Gogha i Paula Cézanne’a. Brał też czynny udział w barwnym życiu artystycznego świata w Berlinie. Jego drugą żoną była słynna austriacka aktorka Tilla Durieux. Ich wieloletni związek zakończył się tragicznie, w czasie spotkania dotyczącego rozwodu, marszand popełnił samobójstwo.



Początek XX wieku przyniósł nie tylko rozwój sztuki awangardowej, ale również zmiany w funkcjonowaniu rynku sztuki. Coraz większe znaczenie miały indywidualne wystawy oraz galerie promujące artystów. Jedyną kobietą marszandką w tym czasie w Paryżu była Berthe Weill. Zaraz na początku swojej kariery wystawiała prace młodego Pabla Picassa, później promowała m.in. artystów związanych z fowizmem, np. Henri Matisse’a czy André Deraina. To właśnie w jej galerii odbyła się słynna wystawa Amedeo Modiglianiego, jedyna indywidualna za jego życia. Wystawa aktów autorstwa artysty wywołała skandal i została zamknięta przez policję po kilku godzinach. Galerzystka twardo stanęła w obronie ekspozycji. Berthe Weill aktywnie wspierała kobiety artystki, a także pokazywała w swojej galerii prace polskich artystów takich jak Tadeusz Makowski, Alicja Halicka, Louis Marcoussis, Mela Muter, czy Mojżesz Kisling.

