POP-ARTYSTKI |

POP-ARTYSTKI

cykl  3 wykładów online   10-24 listopada 2026

WTORKI  GODZ. 20.00

dla posiadaczy karnetów udostępniamy nagrania wykładów na 15 dni po zakończeniu cyklu

wykłady prowadzi: PRZEMYSŁAW GŁOWACKI

Przemysław Głowacki jest historykiem sztuki, który od wielu lat zajmuje się popularyzacją wiedzy o sztuce. Jest nauczycielem, wykładowcą akademickim oraz edukatorem muzealnym. Wiele lat pracował w Muzeum Narodowym w Warszawie, gdzie pełnił obowiązki zastępcy kierownika Działu Edukacji.  Jest jednym z pomysłodawców oraz organizatorów projektu Wyprawy ze Sztuką. Był jednym z założycieli Forum Edukatorów Muzealnych oraz współinicjatorem polskiej edycji międzynarodowej akcji społecznej Dzień Wolnej Sztuki. Jest członkiem Międzynarodowego Komitetu Muzeów (ICOM). W 2007 roku otrzymał odznakę „Zasłużony dla kultury polskiej”. Prowadzi portal o sztuce, muzeach i wystawach artdone.pl.

ZOBACZ ARTDONE

Historia sztuki się zmienia. W ostatnich latach przywracamy i odkrywamy kobiety artystki, tak w sztuce dawnej, jak i nowoczesnej. Zmiana kanonu dotyczy też wyraźnie XX wieku. W środowiskach, które do tej pory uważaliśmy za zdominowane przez mężczyzn, działały wybitne artystki, które obecnie coraz lepiej poznajemy. Dobrym przykładem jest pop-art i dlatego zapraszamy na spotkanie z trzema indywidualnościami tego nurtu – Marisol, Kiki Kogelnik i Beatriz González. To artystki, które pochodzą z różnych środowisk, a ich twórczość układa się w kolorową mozaikę dobrze oddającą tendencje sztuki lat 60. i 70.

10.11 – Marisol. Rzeźba lekko ironiczna

Marisol Escobar pochodziła z Wenezueli, ale młodość spędziła w Nowym Jorku i Paryżu. Jak sama mówiła, określenie jej przynależności narodowej czy kulturowej nie było takie proste. Inspiracje czerpała z wielu źródeł, a jej dzieła często przekraczały granice pop-artu. W latach 60. jej kolorowe rzeźby o satyrycznym charakterze podbiły scenę nowojorską i dobrze korespondowały z twórczością takich artystów jak Roy Lichtenstein, Claes Oldenburg, Mel Ramos, Tom Wesselmann czy James Rosenquist. Najbliżej związana była z Andym Warholem, z którym blisko się zaprzyjaźniła. W późniejszym okresie, mimo nadal rozwijającej się twórczości, jej kariera straciła rozpęd, a osiągnięcia stopniowo uległy zapomnieniu. Dopiero w ostatnich latach artystka, która zmarła w 2016 roku, odzyskuje należne jej miejsce w historii sztuki.  

1. Marisol (Marisol Escobar), „Andy”, grafit, farba olejna i gips na drewnie, buty Andy’ego Warhola, 1962–1963, kolekcja Guggenheim Abu Dhabi, Abu Zabi.
2.  Marisol (Marisol Escobar), „The Family”, farba i grafit na drewnie, tenisówki, barwiony gips, gałka drzwiowa i szyld; praca w trzech częściach, 1962, The Museum of Modern Art (MoMA), Nowy Jork.
3.  Marisol (Marisol Escobar), „Portrait of Sidney Janis Selling Portrait of Sidney Janis by Marisol, by Marisol”, technika mieszana: drewno, muszka, wykładzina dywanowa, oprawki okularów i gips, 1967–1968, The Museum of Modern Art (MoMA), Nowy Jork, kolekcja Sidneya i Harriet Janisów
4.  Marisol (Marisol Escobar), „La visita”, technika mieszana: drewno, gips, skóra i inne materiały, 1964, Museum Ludwig, Kolonia
5.  Marisol (Marisol Escobar), „The Car”, technika mieszana: drewno, sklejka, farba, aluminium, gips, fotografia i dźwięk, 1964, Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam.

17.11 –  Wizje przyszłości

Kiki Kogelnik była austriacką artystką, która dość szybko zaistniała też na scenie amerykańskiej. Po przeprowadzce do Nowego Jorku na początku lat 60. weszła w środowisko takich artystów jak Andy Warhol, Robert Rauschenberg, Roy Lichtenstein i Marisol Escobar. W tym czasie szczególnie w swojej twórczości fascynowała się technologicznym postępem i podróżami w kosmos. W malarstwie jej styl był mocno graficzny, często bliski stylistyce reklamowej. Tworzyła też rzeźby, instalacje, filmy oraz performansy, a później zajmowała się ceramiką. Ważnym motywem w jej twórczości był człowiek oraz jego ciało, często prezentowane w futurystyczny, schematyczny sposób. Artystka zmarła w 1997 roku w Wiedniu i jest obecnie zaliczana do najciekawszych postaci sztuki pop-artu pomiędzy Europą a Stanami Zjednoczonymi.

1. Kiki Kogelnik, „Bombs in Love”, technika mieszana: pleksiglas i farba akrylowa na metalowych korpusach bomb, 1964, Kiki Kogelnik Foundation, Wiedeń / Nowy Jork
2. Kiki Kogelnik, „Chandelier Hanging”, wycięte arkusze winylu zawieszone na wieszaku z tworzywa akrylowego, około 1970, Kiki Kogelnik Foundation, Wiedeń / Nowy Jork.
3. Kiki Kogelnik, „Outer Space”, olej i akryl na płótnie, 1964, Pinault Collection.
4. Kiki Kogelnik, „Desire”, olej i akryl na płótnie, 1979, kolekcja prywatna A. Roberta Towbina i Lisy Towbin.
5. Kiki Kogelnik, „Noir Orange Heart” z książki „1¢ Life” („One Cent Life”), strony 40–41, litografia barwna na papierze, 1964, egzemplarz m.in. w The Museum of Modern Art (MoMA), Nowy Jork.

24.11 – Beatriz González. Kolumbijski pop art?

Beatriz González w ostatnim czasie zyskuje coraz większe zainteresowanie, a jej twórczość zdobywa należne miejsce w historii sztuki. Niedawno zakończyła się w Oslo jej pierwsza wielka europejska wystawa retrospektywna, która wcześniej prezentowana była w prestiżowym Barbican Centre w Londynie. Jej postać to okazja do tego, aby wyjść poza kręg sztuki amerykańskiej i europejskiej. Była artystką kolumbijską, a sytuacja społeczna oraz historia jej ojczyzny znajdowały duże odzwierciedlenie w jej dziełach. Zajmowała się malarstwem oraz rzeźbą, ale też eksperymentowała z tkaniną oraz przedmiotami codziennego użytku. Początkowo jej dzieła były bliskie kolorowej, wibrującej stylistyce pop-artu. W połowie lat 80. jej twórczość przeszła metamorfozę pod wpływem wydarzeń politycznych. Artystka zmarła na początku 2026 roku w wieku 93 lat.

1. Beatriz González, „Canción de cuna” („Lullaby”), farba emaliowa na blasze zamontowanej w metalowym łóżeczku dziecięcym, 1970, The Museum of Modern Art (MoMA), Nowy Jork.
2. Beatriz González, „La última mesa” („The Last Table”), farba emaliowa na blasze zamontowanej w metalowym stole, 1970, Tate, Londyn.
3. Beatriz González, „Los suicidas del Sisga I” („The Sisga Suicides I”), olej na płótnie, 1965, kolekcja Diane i Bruce’a Halle, Phoenix, Arizona.
4. Beatriz González, „África adiós” („Goodbye Africa”), olej na płótnie, 1968, Alonso Garcés Galería, Bogotá.
5. Beatriz González, „Zócalo de la comedia” („Frieze of Comedy”), linoryt na papierze, 1983, egzemplarz m.in. w The Museum of Modern Art (MoMA), Nowy Jork.

KUP KARNET